به خودم گفتم به آسمون که نرسیدم لااقل زمینو از دست ندم واینجوری شد که منم رفتم یی ساختن سقف روی زمین تا کمتر چشمم به آسمون بیفته

نمیدونم به ماه احتیاج داشتم یا نه ؛ اصلا بدون ماه دریا معنی داره یا نه ؛ اما فارغ از همه اینا به زمینی خزیدم که نه آسمون داره نه ماه نه ستاره

رویای بزرگم داشتن سقف بزرگتره

شاید از همونایی که فانوسشونو شت سرشون میذارن و سایشون جلو اشون میفته شب سیاه گم کرده راه مقصودند

به امید پیدا کردن یه هدف از جنس آسمون که اون روز زمین راهی واسه رسیدن به آسمون باشه

روزی دیگر در شانس شقایقی دیگر منتظر نگاه پاک و عاشقانه دیگر