به غیر واژه غریبی،چیزی توی ترانه هام نیست

                                         حتی یه آینه پیش روم نیست که اسممو یادم بیاره

                                          تنها ترین مسافر شب،تو خلوتم پا نمی ذاره

                                          ازم نخواه با تو بمونم،تو هیچی از من نمیدونی

                                          اگه بگم راز دلم رو،تو هم کنارم نمی مونی

                                          دل من از نژاد عشقه،از تو و از ترانه لبریز

                                          یه دنیا غم توی صدامه،مثل سکوت تلخ پاییز

                                          من یه پرنده ی  غریبم،من از نژاد آسمونم

                                          میون اینهمه ستاره،من یه شهاب بی نشونم         

انقدر از شنیدن نام حسین واهمه داشتم که حتی روز عاشورا به خورشید نگاه نکردم

چقدر تنها شدم،چقدر بی پشت و پناهم،چقدر غرق گناهم،چقدر رو سیاهم،تو قفس تنهایی اسیرم،دارم میمیرم .از دنیاش رفتم بیرون،خودم خواستم،

وقتی پرنده به جوجه خودش پرواز یاد میده میدونه یه روز آسمون اونو ازش میگیره .هدف پرواز عروج و اوج آسمونه،عشق اولم بود...هست...خواهد ماند

خدایا!می دونم بدون اون زودتر میمیرم و پرواز می کنم اما تورو به عظمت آسمونت قسم به او رسم عاشقی

بیاموز و از معامله قیاس دور نگه دار و سعادت اونو بازهم با امضای دست توانای خودت رقم بزن

آسمون سنگی شده خدا انگار خوابیده

 انگار از اون بالاها گریه هامو ندیده

یاد تو هرجا که هستم با منه

 داره عمره منو آتیش میزنه

تو طلوع هر امیدی من غروبی نا امیدم

تو سیاه و دل سپیدی من سپید و دل سیاهم

گنه تو بی گناهی؛بی گنه غرق گناهی

 وقتی شب؛شب سفر بود توی کوچه های وحشت ؛ وقتی هر ثانیه ی شب تپش حراس من بود                       تو با دست اسمونی به دستام مرحم کشیدی برام از روشنی گفتی پرده شبو در یدی
ای طلوع اولین دوست ای رفیق آخر من بسلامت سفرت خوش ای یگانه یاور من
مقصدت هرجا که باشه هر جای دنیا که باشی اونور مرز شقایق پشت لحظه ها که باشی
خاطرت باشه که قلبت سپر بلای من بود تنها دست تو رفیق دست بی ریای من بود

گره زد سرنوشتامونو تقدیر
ولی ما عاقبت از هم بریدیم