سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

تو یه رویای کوتاهی دعای هر سحرگاهی

شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه میخواهی

من آن خاموش خاموشم که با شادی نمی جوشم

ندارم هیچ گناهی جز که از تو چشم نمی پوشم

تو غم در شکل آوازی شکوه اوج پروازی

نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی

مرا دیوانه میخواهی ز خود بیگانه میخواهی

مرا دلباخته چون مجنون ز من افسانه میخواهی

شدم بیگانه با هستی ز خود بیخود تر از مستی

نگاهم کن نگاهم کن شدم هر آنچه میخواستی

بکش دل را شهامت کن مرا از غصه راحت کن

شدم انگشت نمای خلق مرا تو درس عبرت کن

بکن حرف مرا باور نیابی از من عاشقتر

نمیترسم من از اغرار گذشت آب از سرم دیگر

سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پابرجاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

چه بسا برنده هایی که یک شبه باختند

با آخرین رمق هایی که داشت فریاد زد :

 ماه من!

خیلی  دیر دیدمت ! خیلی دیر!

 به قول عزیزی: و گاهی چقد زود دیر میشود

آیا شکوه صدای تو از هیچج سوی این شب منفور نقیبی به سوی نور خواهد زد؟

آه ای صدای زندانی  ای آخرین صدای صداها

یهو دلم تنگ میشه اما نمیدونم واسه کی واسه چی یا واسه کجا

شما هم اینجوری میشین؟

شبایی که دریا بودم شبای ۵شنبش تو دل دریا به سمت خالق پاکی بیکران سجده میزدم و دعای عهد میخوندم

شب نیمه شعبان دریا بودم واسه خیلی ها دعا کردم

واقعا دریا آدمو پاک میکنه و من اینو از همون سفر اول احساس کردم وقتی که از دریا برگشتم و لایق عشق شدم

اونجا ماه و دریا همسایه هات میشن

اینا واسه کمتر کسی مهمه

کسایی که شبی یکبار هم به آسمون نگاه نمیکنن

اونم فقط واسه اینکه بفهمن روزشونو باید باز کنن یا نه

به خودم گفتم به آسمون که نرسیدم لااقل زمینو از دست ندم واینجوری شد که منم رفتم یی ساختن سقف روی زمین تا کمتر چشمم به آسمون بیفته

نمیدونم به ماه احتیاج داشتم یا نه ؛ اصلا بدون ماه دریا معنی داره یا نه ؛ اما فارغ از همه اینا به زمینی خزیدم که نه آسمون داره نه ماه نه ستاره

رویای بزرگم داشتن سقف بزرگتره

شاید از همونایی که فانوسشونو شت سرشون میذارن و سایشون جلو اشون میفته شب سیاه گم کرده راه مقصودند

به امید پیدا کردن یه هدف از جنس آسمون که اون روز زمین راهی واسه رسیدن به آسمون باشه

روزی دیگر در شانس شقایقی دیگر منتظر نگاه پاک و عاشقانه دیگر